สนับสนุนเว็บ

ผู้เขียน หัวข้อ: สามี วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556  (อ่าน 117 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

Permalink: สามี วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556

17/พ.ย./13 หัวข้อไอดี: 16031796 | ลิ้งค์หัวข้อ: /topic/16031796

ออฟไลน์ นๅยด้ามขวาน

  • ออฟไลน์
  • 49115
    30336
    64871



  • Administrator
  • *****
  • สมัครสมาชิกเมื่อ 17/07/2009
    YearsYearsYearsYearsYearsYearsYearsYearsYearsYears
  • กระทู้ : 49115
  • Like Post : 64871
  • Peny : 30336
  • 16

    • ดูรายละเอียด


  • เข้าใช้งานล่าสุดเมื่อ 15/ก.ย./19


              “ท่านพ่อ....อ้ายจะทำยังไงดีคะ...ท่านพ่อ....”    รสิการ้องไห้จนเหนื่อยและหลับไป รัตนาวลีกลับมา เห็นห้องทำงานเปิดแง้มอยู่จึงเข้าไปดู และเห็นลูกสาวนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา ในมือยังถือรูปของม.จ.ชัยประกาศอยู่ สงสารจับใจ รัตนาวลีเอาผ้าคลุมมาห่มให้ลูก ก่อนจะหยิบรูปของชัยประกาศขึ้นมา น้ำตาเอ่อ     “ฉันรักคุณไม่เคยเปลี่ยน...แต่ฉันต้องทำเพื่อลูก หวังว่าคุณจะเข้าใจฉันนะคะท่านชาย...” รัตนาวลีกอดรูปของท่านชายชัยประกาศไว้แนบอก ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เสียใจกับสิ่งที่ต้องทำเพื่อรักษาวังประกาศเกียรติไว้    เช้าวันรุ่งขึ้น รสิกาตื่นมาเห็นว่าตนเองห่มผ้าอยู่ก็มั่นใจว่าแม่ห่มให้ จึงรีบลงมาแต่พบเพียงแม่นม เพราะเจ้าสัวเรียวมารับหม่อมรัตนาวลีออกไปตั้งแต่เช้า รสิกาหน้าเศร้าเพราะคิดว่าหม่อมคงลืมลูกสาวอย่างเธอแล้ว แม่นมพยายามเตือนสติเพราะรู้ว่ารสิกาได้รับคำสั่งสอนแบบฝังหัวมาจากท่านพ่อ ที่ว่าเจ้าสัวเรียวจะมาแย่งหม่อมแม่ไป และอยากให้รสิกาเปิดใจทำความรู้จักกับครอบครัวเจ้าสัวเรียวก่อน แต่รสิกายังไม่ยอมเปลี่ยนความคิด เพราะรักท่านพ่อมาก แม่นมกอดปลอบรสิกาที่กำลังร้องไห้ รู้ว่าตอนนี้พูดไปก็เปลี่ยนใจรสิกาไม่ได้    โบตั๋น ภรรยาอีกหนึ่งคนของเจ้าสัวเรียวที่ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เป็นเพราะเมียหลวงของเจ้าสัวหามาให้เพื่อไม่ให้เจ้าสัวไปมีเล็กมีน้อยอีก แต่ตอนนี้เลิกกันไปแล้วและมีลูกด้วยกันหนึ่งคนคือ ราม น้องชายคนเล็กของตระกูล โบตั๋นรู้ว่าเจ้าสัวแต่งงานกับหม่อมรัตนาวลีจึงมาอาละวาดด่าว่ารัตนาวลีมาแย่งสามีคนอื่น เจ้าสัวออกมาขวางและเรียกโบตั๋นมาคุย    “เจ้าสัวแต่งงานแบบนี้ ไม่ยุติธรรมกับลูกของโบตั๋นสักนิด”    “เธอกลัวว่าสมบัติจะโดนแบ่งออกไปแล้ว   เธอจะได้น้อยลงใช่ไหม” เจ้าสัวอ่านเกมของโบตั๋นออก    “โบตั๋นห่วงแทนลูกต่างหาก เจ้าสัวก็รู้ว่ารามป่วย จะทำงานทำการได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าสิ้น ...เอ่อ...”    “ถึงฉันตาย รามก็จะไม่มีวันลำบาก เพราะราพณ์จะดูแลทุกคนอย่างดี”    “โบตั๋นจะมั่นใจได้ยังไง”    “มั่นใจเถอะ เพราะราพณ์จะไม่มีวันทำร้ายคนอื่นอย่างเธอ ถ้าเธอไม่หยุด เธอจะไม่ได้อะไรเลย” เจ้าสัวยื่นคำขาด โบตั๋นรู้ว่าควรหยุด ยอมผ่อนลง “ถ้าเจ้าสัวรับรองแบบนั้น โบตั๋นก็จะเชื่อค่ะ แต่หวังว่าเจ้าสัวจะไม่ลืมสัญญาของเรานะคะ เรื่องอาการป่วยของรามจะมีคนรู้แค่เพียงโบตั๋นกับเจ้าสัวเท่านั้น อย่าให้ใครรู้แม้แต่เมียผู้ดีของเจ้าสัว!”    “ฉันไม่ได้เลวขนาดจะทำร้ายลูกตัวเองแบบนั้น กลับไปซะ ก่อนที่เธอจะไม่ได้จากฉันอีกแม้แต่บาทเดียว!”    โบตั๋นอึ้งเห็นว่าเจ้าสัวเอาจริง แต่ไม่วายปากดี “ถ้าลูกโบตั๋นโดนเอาเปรียบ โบตั๋นไม่ยอม        แน่”     โบตั๋นจะเดินออกชะงักที่เห็นราพณ์เข้ามา  ทั้งคู่ชะงักมองหน้ากัน ราพณ์เอ่ยทักทาย แต่โบตั๋น ไม่ญาติดีด้วย เชิดหน้าใส่และเดินออกไปเลย เจ้า   สัวเห็นแล้วอาการหัวใจกำเริบ จนราพณ์ต้องเข้ามาประคอง     รุ้งรายเดินออกมาเห็นรัตนาวลีกำลังจัด    โต๊ะอาหารอยู่ก็เอ่ยทักทาย โบตั๋นเดินออกมาก็ชะงัก รุ้งรายไม่ชอบหน้าโบตั๋นนักแต่ก็ไหว้ทักทายเพราะยังไงก็เคยเป็นเมียพ่อ โบตั๋นรับไหว้อย่างเสียไม่ได้แต่ก็ไม่วายกัด    “ยินดีด้วยนะคุณรุ้งที่ได้แม่เลี้ยงคนใหม่เป็นผู้ดี”    รุ้งรายมองรัตนาวลีที่ดูอึดอัดก็หันมายิ้มกับโบตั๋น “รุ้งดีใจมากค่ะ ที่ป๊าไม่เลือกพลาดแบบครั้งที่แล้ว รุ้งจะมีแม่เลี้ยงที่เป็นหน้าเป็นตากับเขาสักที”    “เธอกัดฉันเหรอ!” ตาโตอารมณ์ขึ้นมาเลย รุ้งรายเรียบแต่ร้าย “ร้อน...ตัว...เหรอคะ” โบตั๋นแค้นที่โดนตอกหน้าหงายทำอะไรไม่ได้    เจ้าสัวเรียวกับราพณ์เดินออกมา และไล่ ตรง ๆ โบตั๋นมองทุกคนอย่างแค้นสุดแค้น สะบัดหน้าออกไป เจ้าสัวขอโทษที่โบตั๋นเข้ามาวุ่นวาย รัตนาวลียิ้มอย่างเข้าใจ     “หม่อมน่ารักแบบนี้ ป๊าก็ปลื้มแย่สิคะ” รุ้งรายแซว เจ้าสัวเรียวหัวเราะน้อย ๆ ที่ลูกสาวพูด  ตรงใจ ราพณ์กับรุ้งรายมองอย่างยินดีกับความสุขของพ่อ    เจ้าสัวเปรย ๆ กับรุ้งรายว่าอยากได้รสิกามาเป็นสะใภ้ใหญ่ รุ้งรายแปลกใจมาก     “ลื้อดูไม่ออกเหรอว่าเจ้าราพณ์รู้สึกยังไงกับคุณหญิง”    “รู้ค่ะ แต่รุ้งรู้มาว่าคุณหญิงมีแฟนแล้วนี่คะ อยู่ที่ทำงานเดียวกัน”    “คนอย่างวศินทะเยอทะยาน ถ้ารู้ว่าคุณหญิงไม่มีเงินก็ไม่อยู่หรอก ผู้หญิงเก่งอย่างคุณหญิงเหมาะจะเป็นช้างเท้าหลังที่คอยเป็นหลักใจให้กับคู่ชีวิต ราพณ์เป็นคนเก่งธุรกิจแต่ไม่เก่งรับมือคนในบ้าน ถ้าอีกหน่อยป๊าไม่อยู่ อาราพณ์จะลำบาก ป๊าอยากให้คุณหญิงแต่งงานกับเจ้าราพณ์ ป๊าจะได้หมดห่วงที่พวกลื้อมีคนดูแล”    “ป๊าต้องสมหวังแน่ค่ะ เพราะป๊าของรุ้งเก่งที่สุดในโลกจริงไหมคะ”    เจ้าสัวเรียวโยกหัวรุ้งรายเบา ๆ กับคนอื่นรุ้งรายจะแกร่งจะกล้า แต่กับเจ้าสัวจะเป็นลูกสาวที่น่ารัก รุ้งรายยิ้มกอด และพึมพำกับตัวเองเบา ๆ    “อะไรที่ป๊าอยากได้ก็ต้องได้...” รุ้งรายคิด ๆ จะทำให้เจ้าสัวเรียวสมหวัง    ราพณ์ขับรถออกมาจากคฤหาสน์เจ้าสัวเรียว แต่เหลือบไปเห็นสิริโสภามายืนหลบ ๆ อยู่หน้าประตู จึงจอดรถและเรียกขึ้นรถก่อนจะขับรถออกไป ราพณ์พาสิริโสภามาคุยที่สวนเงียบ ๆ แห่งหนึ่ง ราพณ์ดูไม่พอใจนัก ขณะที่สิริโสภาก็หวั่น ๆ เพราะรู้ว่าตัวเองผิด เพราะเธอกับราพณ์ตกลงกันแล้วว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่มีใครรู้ และสิริโสภาก็ ห้ามมาแสดงตัวให้ครอบครัวเขารู้ หรือเข้ามายุ่ม ย่ามในชีวิตเขา สิริโสภาบอกว่าเธอมีลูก ราพณ์    ตกใจเพราะรู้ว่าการที่สิริโสภาปล่อยให้ท้องเพราะต้องการจับเขา     “ตอนนี้ผมมีพระลบเป็นลูกอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้แกรู้สึกว่าจะโดนแย่งความรักไป และผมก็ไม่พร้อมที่จะแต่งงานเริ่มมีครอบครัวกับใคร เข้าใจนะ” ราพณ์หมายถึงลูกติดของเขากับแหม่มต่างชาติ ที่เกิดสมัยวัยรุ่นที่เขาเรียนอยู่ต่างประเทศ     “สิต้องอยู่บ้านคนเดียว สิเหงา ถ้าคุณไม่มาอย่างน้อยสิก็มีตัวแทนของคุณ”    “เมื่อก่อนคุณเป็นคนน่ารัก ไม่ทำให้ผมต้องปวดหัว ผมถึงเลือกที่จะมีคุณ ให้ผมสบายใจที่มีคุณอยู่นะสิ” ราพณ์พูดอย่างเดาเกมออก สิริโสภาหน้าเสีย เลยต้องถอยบอกว่าจะไปรอราพณ์ที่ห้องพัก ราพณ์ยิ้มขอบคุณที่สิริโสภาเข้าใจอะไรง่าย ๆ     ที่ทำงานของรสิกาเป็นบริษัทรับออกแบบภายในขนาดกลาง ๆ แต่มีชื่อเสียงพอสมควร เพราะมีผลงานเป็นที่ยอมรับ รสิกาเป็นคนง่าย ๆ ไม่ถือยศถือศักดิ์ ทำให้เป็นที่รักของทุกคน แต่คนที่เยอะคือวศิน วางมาดตลอดเวลา คนในบริษัทเลยไม่อยากจะสนใจสมาคมด้วย จนรสิกาต้องพูดไกล่เกลี่ยให้บ่อย ๆ     กอบกู้ เจ้าของบริษัทเรียกรสิกาเข้ามาพบ กอบกู้เกรงใจรสิกาอยู่มาก ไม่เพียงแต่รสิกามีชาติตระกูลเท่านั้น แต่เพราะรสิกาทำงานเก่ง แถมยังวางตัวดีทุกกระเบียดนิ้ว     “สวัสดีครับคุณหญิง...เมื่อวานคุณธีรพัฒน์โทรฯมาขอบคุณ ที่ทางเราส่งสถาปนิกฝีมือดีที่สุดอย่างคุณหญิงไป” กอบกู้กล่าวชื่นชม    “เจ้านายไว้ใจมอบหมายงานใหญ่ให้ อ้ายต้องทำเต็มที่สิคะ อ้ายเคลียร์งานคุณธีรพัฒน์เรียบ ร้อยแล้ว เจ้านายมีอะไรให้อ้ายรับใช้ไหมคะ”    “มีงานใหม่จากคอนเน็คชั่นของผมติดต่อมาระบุว่าต้องเป็นคุณหญิงเท่านั้น”    “อ้ายรับค่ะ...ลูกน้องต้องทำงานเพื่อเจ้านายนี่คะ” รสิกาตอบรับทันที    “ขอบคุณมากครับ” กอบกู้ยิ้ม ๆ กับรสิกา วศินเดินเข้ามา กอบกู้เลยบอกให้วศินไปกับรสิกาด้วย            



ขอขอบคุณแหล่งที่มา : คุณไม่สามารถมองเห็น links ได้ กรุณา.สมัครสมาชิก หรือ เข้าสู่ระบบ
สามี วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556

LikePost โดย 0 สมาชิก :


 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 
ร่วมขับเคลื่อนโดย